บทที่ 157 มู่หลิงหลงกินจนพุงกาง

บทที่ 157 มู่หลิงหลงกินจนพุงกาง

"หลิงหลง คุณนั่งพักตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กิน"

หยางเสี่ยวเป่าลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย

"ได้เลย งั้นฉันจะนั่งรอชิมอาหารเลิศรสของคุณนะ"

มู่หลิงหลงยิ้มพลางกล่าว

ตอนนี้เมื่อรู้ว่าสวนท้อไม่เป็นอะไรแล้ว อารมณ์ของเธอก็ปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้นมาก

"หลิงหลงยังไม่ได้กินข้าวเหรอจ๊ะ ถ้างั้นเดี๋ยวป้าไปทำเองดีกว่า พวกเธอคนหนุ่มสาวคุยกันไปเถอะ"

จางกุ้ยเฟินรีบพูดขึ้น

"แม่ ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมไปทำเอง"

หลังจากห้ามแม่ไว้แล้ว หยางเสี่ยวเป่าก็เดินไปยังแปลงผักหลังบ้าน