บทที่ 151 ให้วั่งไฉเป็นพ่อพันธุ์หมา

บทที่ 151 ให้วั่งไฉเป็นพ่อพันธุ์หมา

"ได้เลย ฉันไม่ได้กินจักจั่นทองมาตั้งนานแล้วพอดี"

พอได้ยินว่ามีจักจั่นทองให้กิน ตาของเฝิงจินหลงก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าหมอนี่ก็เป็นสายกินเหมือนกัน

"งั้นไปกันเถอะครับ"

หยางเสี่ยวเป่าไม่มัวเสียเวลาอีก จึงพากันเดินกลับบ้านพร้อมกับเฝิงจินหลง

ทว่าเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นฝูงเพียงพอนวิ่งกรูกันเข้ามา

"เชี่ย ทำไมเพียงพอนเยอะขนาดนี้เนี่ย บ้านนายไม่ได้ไปทำผิดข้อห้ามอะไรเข้าใช่ไหม!"

เมื่อเห็นเพียงพอนฝูงใหญ่ขนาดนั้น เฝิงจินหลงก็ตกใจสะดุ้งโหยงทันที

"ไม่ต้องกลัวครับ เพียงพอนพวกนี้เอาหนูนามาส่งให้ผมเฉยๆ"

หยางเสี่ยวเป่ายิ้มบางๆ แล้วกวักมือเรียกเพียงพอนตัวจ่าฝูง จากนั้นพวกมันจึงเดินตามหลังหยางเสี่ยวเป่าเข้ามาในลานบ้าน