บทที่ 147 ความตกตะลึงของหลัวฉี่หมิง

บทที่ 147 ความตกตะลึงของหลัวฉี่หมิง

ยังดีที่ทุกอย่างราบรื่น ลูกปลาดาบพวกนี้หลังจากลงบ่อไปแล้วก็ไม่ได้เกิดภาวะเครียดจนทยอยตายเป็นเบือเหมือนอย่างที่ในเน็ตบอกไว้ ทำให้หยางเสี่ยวเป่าวางใจลงได้มาก

ครืน ครืน

ในตอนที่หยางเสี่ยวเป่ากำลังเตรียมจะกลับบ้าน ท้องฟ้าพลันส่งเสียงฟ้าร้องอึกทึก ตามมาด้วยเม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองที่โปรยปรายลงมาอย่างรวดเร็ว

ซ่า ซ่า ซ่า!

เพียงพริบตาเดียว สายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

เมื่อวานหยางเสี่ยวเป่าดูพยากรณ์อากาศมาแล้ว รู้ว่าวันนี้จะมีพายุฝนฟ้าคะนอง จึงไม่ได้แปลกใจอะไร เขารีบถือกล่องเปล่าพวกนั้นกลับบ้าน

"คุณหยาง อย่าบอกนะว่าคุณเอาลูกปลาพวกนั้นปล่อยลงบ่อไปแล้วน่ะ"

เมื่อเห็นหยางเสี่ยวเป่าถือกล่องเปล่ากลับมา หลัวฉี่หมิงที่เพิ่งกินข้าวเสร็จก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที