บทที่ 135 เพียงพอนกินงู

บทที่ 135 เพียงพอนกินงู

หยางเสี่ยวเป่าใช้ตะเกียบคีบเนื้อไก่ขึ้นมาชิมชิ้นหนึ่ง ตอนนี้เนื้อไก่ร่อนออกจากกระดูกแล้ว กินแล้วนุ่มเปื่อยอร่อยถูกปาก

หยางเสี่ยวเป่าใส่เกลือลงในน้ำซุปไก่อีกช้อนเล็กๆ แล้วชิมน้ำซุปไก่ไปคำหนึ่ง รสชาติหอมหวานกลมกล่อมฟุ้งกระจาย ชวนให้ติดใจจนลืมไม่ลงจริงๆ

เมื่อเห็นว่าน้ำซุปไก่มีไม่น้อย หยางเสี่ยวเป่าก็ตักแบ่งไว้ให้ตัวเองหนึ่งชาม ส่วนที่เหลือก็ยกออกไปข้างนอกทั้งหม้อ

"วั่งไฉ กลิ้งมาซดน้ำซุปไก่ได้แล้ว"

หยางเสี่ยวเป่าตะโกนเรียกวั่งไฉที่นอนหมอบอยู่หน้าประตูห้อง วั่งไฉที่เมื่อครู่ยังดูหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่เลยพลันพุ่งพรวดเข้ามาทันที

หยางเสี่ยวเป่าเทน้ำซุปไก่ทั้งหมดลงในชามใบใหญ่ประจำตัวของวั่งไฉ ส่วนเนื้อไก่พวกนั้นก็เทแยกใส่จานไว้