บทที่ 130 ตะพาบทองคำ!

บทที่ 130 ตะพาบทองคำ!

คราวนี้หยางเสี่ยวเป่าไม่ได้ร้อนใจ แต่ยังคงผ่อนสายและรั้งสายตามแรงดึงของเอ็นตกปลาเพื่อเย่อปลาต่อไป

ทว่าเพิ่งจะเย่อไปได้ไม่ถึงสองนาที แรงฉุดรั้งนั้นก็พลันอันตรธานหายไป

หยางเสี่ยวเป่ารู้ได้ทันทีว่าน่าจะหลุดเบ็ดเสียแล้ว

เขารีบกรอสายเบ็ดกลับมาอย่างรวดเร็ว

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ บนเบ็ดว่างเปล่าไม่มีอะไรติดมาจริงๆ

พอนึกขึ้นได้ว่าอาจจะทำปลาใหญ่หนักกว่าสิบจินหลุดมือไป หยางเสี่ยวเป่าก็อดเสียดายไม่ได้ แต่เขารู้ดีว่าปลาหลุดเบ็ดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อย จึงตั้งสติใหม่อย่างรวดเร็วแล้วเกี่ยวไส้เดือนลงไปตกต่อ