กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 122 คนที่น่าเวทนา น่าขัน และน่าสงสาร
"งั้นไปกันเถอะ ไปคุยตรงนู้น"
หยางเสี่ยวเป่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลง จากนั้นทั้งสองจึงเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าด้วยกัน
"น้องชาย นายดูสิ พวกเราอุตส่าห์มากันตั้งไกลขนาดนี้แล้ว นายก็ช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่อยเถอะ นี่เงินสองพันหยวน เดี๋ยวค่อยเอาไปแบ่งกับพวกชาวบ้าน ถือเสียว่าฉันแซ่ตู้เลี้ยงน้ำชาทุกคนก็แล้วกัน"
ตู้เจี้ยนเต๋อพูดพลางควักเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้หยางเสี่ยวเป่า
"คุณหมายความว่ายังไง คิดว่าผมเป็นขอทานหรือไง"
หยางเสี่ยวเป่าขมวดคิ้วตวาด เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าอีกฝ่ายเรียกตนมาเพื่อจะเอาเงินมาติดสินบน