กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 93 คนอย่างฉัน แกไม่มีปัญญาล่วงเกินหรอก!
"ไอ้หนู กล้าแย่งของไปจากมือกู กูว่ามึงคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ!"
สวี่เหล่าซานตบโต๊ะฉาด จ้องมองหยางเสี่ยวเป่าด้วยสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม
ในสายตาของเขา หยางเสี่ยวเป่าก็เป็นแค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่สิ้นกลิ่นน้ำนม การกล้ามาล้วงคองูเห่าต่อหน้าเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับเทพแห่งอายุวัฒนะกินยาพิษ... รนหาที่ตายชัดๆ!
"ไม่ๆๆ ผมยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยครับ"
หยางเสี่ยวเป่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มระรื่น ไม่ได้ถูกสวี่เหล่าซานข่มขวัญแม้แต่น้อย
สำหรับเขาแล้ว อย่าว่าแต่นักเลงหัวไม้คนเดียวเลย ต่อให้เป็นพวกเดนตายที่ใช้ชีวิตแขวนอยู่บนคมดาบ เขาก็ไม่เคยหวาดกลัว