บทที่ 78 หินดิบราคาสูงลิ่วหกสิบแปดล้าน!

บทที่ 78 หินดิบราคาสูงลิ่วหกสิบแปดล้าน!

"ประธานฟ่าน คุณเข้าใจผมผิดไปจริงๆ แล้วนะครับ ผมอุตส่าห์เอาสมบัติประจำร้านว่านเป่าโหลวของพวกเรามาตั้งไว้ตรงนี้ ก็เพื่อร่วมแสดงความยินดีกับฟ่านลั่วซือของพวกคุณ เป็นไงครับ คนแซ่ว่านอย่างผมมีน้ำใจพอไหมล่ะ"

ว่านอี้ชางอธิบายอย่างวางท่าสง่าผ่าเผย ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ

"ความหวังดีของเถ้าแก่ว่านฉันขอรับไว้ด้วยใจ แต่สมบัติประจำร้านว่านเป่าโหลวนั้นล้ำค่าเกินไป เถ้าแก่ว่านรีบขนกลับไปที่ร้านคุณจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเกิดเสียหายขึ้นมา เถ้าแก่ว่านคงได้ร้องไห้ไม่ออกแน่"

ฟ่านลั่วซือตอบกลับด้วยสายตาเย็นชา เธอรู้ดีว่าว่านอี้ชางไม่ได้หวังดีเลยแม้แต่น้อย