บทที่ 14 ฝันถึงนางฟ้าตัวน้อย

บทที่ 14 ฝันถึงนางฟ้าตัวน้อย

"จริงสิเสี่ยวเป่า ฉันสงสัยมาตลอดเลย นายเป็นถึงหัวกะทิของมหาวิทยาลัยหลงเฉิง ทำไมอยู่ๆ ถึงลาออกกลางคันเสียเฉยๆ ล่ะ มันน่าเสียดายเกินไปแล้วนะ นายเคยเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านเถาฮวาเรามาตลอดเลยนี่นา"

หยางจิ่วจินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา และเอ่ยถามความสงสัยที่ซ่อนอยู่ในใจมาเนิ่นนาน

เขาเป็นแค่เด็กเรียนห่วยคนหนึ่ง พอเรียนจบ ม.ปลาย แบบถูไถก็กลับมาสืบทอดอาชีพเกษตรกรต่อจากพ่อ แต่หยางเสี่ยวเป่าไม่เหมือนกัน เขาเป็นอัจฉริยะด้านการเรียนตัวจริงมาตั้งแต่ประถม ตอนสอบเกาเข่าก็ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลงเฉิง สถาบันการศึกษาชั้นนำระดับท็อปของหัวเซี่ยด้วยฐานะจอหงวนเกาเข่าแห่งหยุนโจว