กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512
เมื่อเห็นอู๋มิ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ซูมู่กลับไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ห่างหายไปนาน ราวกับมีสายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในห้องท่ามกลางฤดูร้อนอันร้อนระอุ ช่วยปัดเป่าความอึดอัดในใจจนหมดสิ้น
"ผมชอบเซอร์ไพรส์แบบนี้นะ"
อู๋มิ่งกล่าวอย่างสงบนิ่ง "อีกไม่นานเจ้าก็จะยิ้มไม่ออกแล้ว"
ในขณะนั้นเอง ปัง!
ประตูห้องถูกเปิดออก
หยางตงชิง หนานกงเมิ่งหลี จวินอู๋ซาง และสมาชิกเจ็ดบาปคนอื่น ๆ ต่างทยอยเดินเข้ามา ก่อนจะยืนอยู่ด้านหลังอู๋มิ่ง
เวลานี้พวกเขาราวกับกลายเป็นคนละคน ดูแปลกหน้าอย่างยิ่ง ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทุกคนต่างจับจ้องซูมู่ด้วยสายตาเย็นชา