กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476
"ไม่! อย่า! จ้าวศักดิ์สิทธิ์ ผม..." ชายคนนั้นหวาดกลัวจนถึงขีดสุด พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไร้ประโยชน์
ฟึ่บ!
เถาวัลย์สะบัดอย่างแรง ส่งราชันทองคำผู้โชคร้ายลอยไปตกบนแท่นดอกบัวเนื้อสด ในชั่วพริบตาต่อมา รากพืชเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนก็งอกออกมาจากแท่นดอกบัว ก่อนจะแทงทะลุเนื้อหนังของเขาอย่างง่ายดาย
"อ๊ากกก!!" เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส แต่กลับไม่มีใครสนใจ
จ้าวแห่งอรุณรุ่งจ้องแท่นดอกบัวเนื้อสดเขม็ง เห็นกลีบดอกบัวเริ่มหุบเข้าหากันอย่างช้า ๆ พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไหลเวียนอยู่บนแท่นก็ค่อย ๆ สงบลงเช่นกัน
"ฮ่า ๆ ๆ... สำเร็จแล้ว!" เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของเขาประสานกับเสียงกรีดร้องของชายคนนั้น ดังก้องไปทั่วบริเวณ กลายเป็นภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน