กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 474
หยานหมิงชะงักงันไปชั่วขณะ ภายในใจราวกับถูกบางสิ่งที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าอย่างจัง เขามองแผ่นหลังชราภาพนั้น ความรู้สึกซับซ้อนทั้งความเลื่อมใสและความซาบซึ้งใจพลันก่อตัวขึ้นในใจ
"ยังสู้ไหวไหม?" ซูมู่ถาม
หยานหมิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "อืม!"
ทันใดนั้น ร่างของซูมู่ก็หายวับไป เขามุ่งหน้าไปช่วยเหลือคนต่อไปอีกครั้ง
บนยอดเขา จ้าวแห่งอรุณรุ่งขมวดคิ้วแน่น "ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ หุ่นยนต์อรหันต์ปรากฏตัวออกมาอย่างไม่ขาดสาย เกรงว่าพวกเรายังไม่ทันล่อร่างจริงออกมา ทุกคนก็คงถูกกวาดล้างจนหมดเสียก่อน"
"พวกไร้ประโยชน์! ไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น!" จ้าวแห่งหยวนฮวงแค่นเสียงเย็นชา "ถึงกับต้องให้จ้าวศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ลงมือด้วยตัวเอง!"