เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437
"นิกายเทพทุกข์ทรมานบัดซบ!!" ภายในวังหลวงจันทร์โลหิต ราชันอมตะมีสีหน้าบึ้งตึงขณะรับฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา
ภายในท้องพระโรงของวังหลวงมีเผ่าโลหิตยืนอยู่ไม่น้อย ทว่ากลับเงียบสนิทไร้เสียงใด มีเพียงเสียงเกรี้ยวกราดของราชันอมตะที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"พวกไร้ประโยชน์! ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น! ถึงกับปล่อยให้นิกายเทพทุกข์ทรมานเติบใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตา ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน จักรวรรดิกลับต้องสูญเสียเผ่าโลหิตระดับทองไปถึงสามคน! จำนวนผู้เสียชีวิตแทบจะเทียบเท่ากับตอนต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตฝันร้ายอยู่แล้ว!
ตอนนี้พวกเจ้ายังมารายงานข้าอีกว่า คลังเลือดถูกนิกายเทพทุกข์ทรมานปล้นไปจนเกลี้ยงงั้นหรือ?"
ราชันอมตะโกรธจนหัวเราะออกมา ดวงตาสีแดงดุจทับทิมเปล่งประกายสีแดงฉาน "หากไม่มีคลังเลือด เผ่าโลหิตนับล้านของจักรวรรดิจันทร์โลหิตจะกินอะไรกัน!?