กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของสิ่งมีชีวิตฝันร้ายระดับศักดิ์สิทธิ์แผ่ทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือเกาะกลางทะเลก็ปกคลุมไปด้วยเมฆดำหนาทึบ ผืนฟ้าผืนดินจมดิ่งสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างจ้องมองรอยแยกขนาดใหญ่ข้างกายซูมู่เขม็ง ราวกับลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจไปแล้ว
พวกเขาไม่เคยสัมผัสกลิ่นอายที่ทรงพลังถึงเพียงนี้มาก่อน มันเป็นกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่เหนือกว่าราชันทองคำอย่างเทียบไม่ติด ราวกับอยู่เหนือโลกทั้งใบ
ทันใดนั้น ขาข้างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกสีดำสนิท เป็นขาที่สูงกว่าคนทั่วไปเสียอีก เส้นกล้ามเนื้อเรียบเนียนได้รูป ทุกส่วนราวกับผ่านการแกะสลักอย่างประณีต ผิวหนังเป็นสีเทาคล้ายหิน