กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337
ซูมู่เก็บสมบัติล้ำค่าสองชิ้นของนิกายเทพปฐมกาลเข้าที่อย่างเรียบร้อย ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็กระโดดลงไปในห้วงเหวทันที
รอยแยกสีดำขนาดมหึมานั้นราวกับปากยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวที่อ้ากว้าง กลืนกินร่างของเขาเข้าไปจนหมดสิ้น
หนึ่งนาที สองนาที...สิบนาที!
สันตะปาปายังคงยืนอยู่ที่เดิมราวกับรูปปั้น บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา เขารออยู่นานถึงสิบนาทีเต็ม ครั้นเวลาผ่านไป รอยยิ้มเปี่ยมเมตตาบนใบหน้าก็ค่อย ๆ ละลายหายไปราวกับหิมะถูกแสงแดด แทนที่ด้วยความยินดีอันบิดเบี้ยว
รอยยิ้มอันบ้าคลั่งนั้นค่อย ๆ ฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าขมวดรวมกันเป็นกอง แทบจะหนีบมดให้ตายได้อยู่แล้ว
"ฮ่า...ฮ่า ๆ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!"