เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233
หยิ่งผยองกับเกียจคร้านเดินมาหยุดข้างหลินฉานหยาง ดวงตาเย็นชาคู่นั้นทอดมองลงมายังร่างที่ไหม้เกรียมจนกลายเป็นถ่านมนุษย์ผ่านหน้ากากสีเงินขาวอันเย็นเยียบ ลูกตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวของอีกฝ่ายกลอกไปมาอย่างอ่อนแรง
"ท่านหยิ่งผยอง... ผม... ผมล้มเหลวแล้ว ผมไม่กล้าหวังสิ่งใดอีก ขอเพียงท่าน... อย่าปล่อยฉู่ซางไปก็พอ" หลินฉานหยางยื่นฝ่ามือที่ไหม้เกรียมราวกับถ่านออกมาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะคว้าขากางเกงของซูมู่ไว้แน่น แม้ในยามร้องขอชีวิตเช่นนี้ แววตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้
"วางใจเถอะ เขาหนีไม่รอดหรอก" เสียงเย็นชาของซูมู่ดังขึ้น วินาทีถัดมาเขาก็ขยับตัว
หยิ่งผยองยกไม้เท้าสีดำสนิทที่ตรงเรียวขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับสุภาพบุรุษผู้สง่างามคนหนึ่ง เคร้ง!