กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218
บนเตียงสีขาวสะอาด ตวนมู่ฉิงนอนเหม่อลอยอย่างสิ้นหวัง สายตาจับจ้องเพดานสีขาวที่อยู่เหนือศีรษะเช่นเดียวกัน "พ่อ... แม่... ทุกคน..."
ภาพของคนในครอบครัวที่เคยถูกทำร้ายปรากฏขึ้นในห้วงความคิดไม่หยุดหย่อน ภาพความสุขเหล่านั้นในอดีต บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอย่างเงียบงัน
ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญกับทางตันในสถานการณ์เช่นนี้ วิธีต่อต้านสุดท้ายที่เธอคิดออกคือการฆ่าตัวตาย เพราะไม่ต้องการยอมจำนน ทว่าเธอกลับทำไม่ได้
เนื่องจากปลอกคอที่สวมอยู่บนลำคอสามารถตรวจจับความคิดรุนแรงของผู้สวมใส่ได้ตลอดเวลา ขอเพียงมีพฤติกรรมคิดฆ่าตัวตาย ระบบก็จะปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตทันที ทำให้การฆ่าตัวตายถูกขัดขวาง