กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174
ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อของมู่ฉิงขยับเม้มขึ้นลงไม่หยุด ราวกับเด็กสาวที่กำลังทำปากยื่นออดอ้อน ใบหน้าของเธอแดงก่ำเพราะพยายามอย่างหนัก กว่าจะหลุดพ้นจากพันธนาการได้ก็ใช้เวลาอยู่พักใหญ่
จุ๊บ! เสียงเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อริมฝีปากเล็กอ้าออก
"ซูมู่!" ดูเหมือนเธอจะโกรธจริง ๆ ถึงกับเรียกชื่อเต็มของซูมู่ออกมาตรง ๆ ขณะที่กำลังจะระเบิดคำพูดรุนแรงอะไรบางอย่างออกมา สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนไปกะทันหัน แววตาพลันเคร่งขรึมขึ้น
เธอรีบพูดว่า "ทางตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปห้าร้อยเมตร มีกำลังคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ พวกเขาสัมผัสถูกพืชของฉันแล้ว คุณมีวิธีอะไรก็รีบใช้เสียที ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องตายอยู่ที่นี่จริง ๆ แน่!"