เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139
ใบหน้าของจวงชิงแดงก่ำราวกับก้นลิง เขาอึกอักอยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมาได้ "มี...มีรูปที่วาบหวิวกว่านี้หน่อยไหมครับ?"
มู่หลิงซีไม่พูดอะไรสักคำ เพียงมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นนั้น จวงชิงก็ก้มหน้าต่ำลงเรื่อย ๆ แทบจะมุดหัวลงไปในเป้ากางเกงของตัวเองอยู่แล้ว
"ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไปนอนเถอะ"
"อ้อ" จวงชิงรีบพลิกตัวนอนตะแคงบนเตียง แต่เรื่องแปลกก็คือ เมื่อครู่เขายังง่วงจนแทบจะทนไม่ไหว ทว่าตอนนี้กลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น
"หะ...หัวหน้าทีม คุณช่วยอย่าจ้องผมได้ไหมครับ?"
มู่หลิงซีขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะคว้าคอเสื้อของจวงชิงแล้วกระชากตัวเขาขึ้นมา "ไอ้หนู นี่นายคิดจะใช้วิธีเครื่องบินนอนหลับจริง ๆ ใช่ไหม?"
"มะ...ไม่ใช่ครับ ผมโสดจนชินแล้ว ปกตินอนคนเดียว พอมีคนอื่นอยู่ในห้อง โดยเฉพาะผู้หญิง ผมก็นอนไม่หลับครับ"
ปัง!