เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
ชายร่างอ้วนหนักกว่าร้อยห้าสิบกิโลกรัมคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ชุดสูทราคาแพงสีขาวแทบจะห่อหุ้มร่างอวบอ้วนของเขาไว้ไม่มิด ใบหน้ามันเยิ้มเปื้อนรอยยิ้มกว้าง ในมือยังถือช่อกุหลาบสีสันสดใสช่อหนึ่ง
"เมิ่งหลี คู่หมั้นของผม ในที่สุดคุณก็มาถึงเสียที ผมรอคุณตั้งนานแล้ว" เฉียนจื่อหาวยื่นมืออวบอูมออกมา คล้ายต้องการจับมือหนานกงเมิ่งหลี ทว่าหนานกงเมิ่งหลีเพียงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า "ขอโทษด้วย ฉันมีคนมาด้วยแล้ว"
ขณะกล่าว นางยื่นมือออกไปทางด้านข้าง มือเรียวงามที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวถูกฝ่ามือเรียวยาวและแข็งแรงข้างหนึ่งกุมไว้ในเวลาไม่นาน
ที่แท้ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งถือไม้เท้าลายงูและสวมชุดสูทสีดำเรียบกริบได้เดินเข้ามา เขาจับมือหนานกงเมิ่งหลีขึ้นเบาๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน "ขอโทษด้วยครับ ขอทางหน่อย"