กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114
"หึ" ซูมู่หัวเราะเบา ๆ "ขวัญอ่อนกันขนาดนี้เชียวหรือ? ในเมื่อพวกเจ้าไม่กล้าเข้ามา ถ้าอย่างนั้นข้าก็นอนแล้วนะ"
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจมนุษย์งูหลายพันตัวที่รายล้อมอยู่รอบด้านและจ้องมองเขาอย่างกระหายเลือดอีกต่อไป เพียงนั่งลงบนพื้นหินเย็นเยียบตามลำพัง ใช้ข้อศอกยันต้นขา ฝ่ามือรองคาง จากนั้น...ก็หลับไปเสียแล้ว
หลังจากเขาหลับลง ในที่สุดมนุษย์งูที่เงียบงันมาตลอดก็เอาชนะความหวาดกลัวในใจได้ พวกมันค่อย ๆ ขยับเข้ามาหาเขาทีละก้าว แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความลังเล ทว่าก็ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว
ภาพตรงหน้าน่าสยดสยองอย่างยิ่ง หากมีคนอื่นมาเห็นเข้า ไม่แน่ว่าอาจตกใจจนเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น