กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112
ซูมู่ก้าวเท้าออกเดิน มุ่งหน้าลึกเข้าไปในหมอกดำทีละก้าว เนื่องจากฟองแสงเรืองรองหายไป บริเวณโดยรอบจึงตกอยู่ในความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ เป็นความมืดที่เงียบสงัดราวกับความตาย
เมื่อเดินอยู่ท่ามกลางความมืด เขาสัมผัสได้เพียงไอหมอกบางเบาที่ลอยอ้อยอิ่ง คล้ายมือเล็ก ๆ อันอ่อนโยนคอยปัดผ่านใบหน้า
ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงสีน้ำเงินเข้ม พลังจิตอันแข็งแกร่งช่วยเสริมความสามารถในการรับรู้ ทำให้พอมองเห็นภาพเลือนรางในระยะหลายเมตรได้
พื้นดินขรุขระไม่สม่ำเสมอ บางแห่งถึงกับนูนสูงขึ้นราวกับยอดเขาลูกเล็ก ๆ ทว่ากลับไม่มีสิ่งมีชีวิตแม้แต่ตัวเดียว