กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
มู่เฉิงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างบ้าคลั่ง ในเสียงยังเจือแววสิ้นหวังจนแทบแตกสลาย
เหตุผลที่เขาสิ้นหวังไม่ใช่เพราะหวาดกลัวอสูรที่อยู่ตรงหน้า ในโลกความจริงเขาเองก็เคยสังหารอสูรฝันร้ายมาบ้างแล้ว กระทั่งพวกที่ไม่อาจจดจำได้ก็ยังเป็นเขาที่จับมาเองกับมือ
สิ่งที่เขาหวาดกลัวอย่างแท้จริงคือโลกฝันร้าย ฝันร้ายที่หากเผลอเข้าไปพัวพันแล้ว ก็จะไม่มีวันหลุดพ้นไปได้อีกตลอดกาล!
ในจังหวะนั้นเอง มนุษย์ไร้หัวที่ยืนขวางอยู่ระหว่างทั้งสองมาโดยตลอดก็พลันขยับ ใบหูบนร่างของมันแกว่งไหวเบา ๆ ราวกับกำลังล็อกเป้าหมาย จากนั้นร่างของมันก็หันขวับ ก่อนพุ่งตรงเข้าใส่มู่เฉิงอย่างรวดเร็ว