กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102
"แกไม่ใช่ซูมู่ ซูมู่อยู่ที่ไหน?" มู่เฉิงซึ่งทั่วร่างเปล่งประกายวาววับราวกับโลหะเอ่ยเสียงเย็นชา
ซูมู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เผยรอยยิ้มบาง ๆ "ฆ่าผมสิ แล้วคุณก็จะได้พบหัวหน้าเอง"
"เป็นลูกไม้ที่น่าเบื่อจริง ๆ ต่อให้แกมีร่างตัวแทนมากแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเพียงฝูงมดปลวกเท่านั้น" มู่เฉิงค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น ปลายกระบอกปืนที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็งตรงไปยังซูมู่
เมื่อเห็นดังนั้น ซูมู่กลับไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกเครื่องจุดระเบิดในมือขึ้นอย่างแผ่วเบา
"ฮ่า ๆ ๆ..." มู่เฉิงส่งเสียงหัวเราะผ่านกลไกเสียงอันเย็นเยียบ "พวกไพร่ในเขตเมืองล่างนี่ช่างไร้ความรู้จริง ๆ แกคิดว่าวัตถุระเบิดจะทำลายโลหะผสมมิธริลได้หรือ?"