กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74
หยางตงชิงมองหุ่นจำลองตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอย่างประหม่า "นายว่าหุ่นจำลองพวกนี้จะจู่ ๆ ก็มีชีวิตขึ้นมาหรือเปล่า?"
ซูมู่ยิ้มบาง ๆ "ถ้ามันมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ ไม่สนุกกว่าหรือ?"
"ฉันนี่ถามอะไรไม่เข้าท่าเลยจริง ๆ" หยางตงชิงกลอกตาใส่ ก่อนเดินหน้าต่อไป
ซูมู่เดินตามหลัง ปล่อยให้หยางตงชิงเป็นคนนำทาง ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป แต่ตกลงว่าลืมอะไรกันแน่?
"เชี่ย! นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย?" เสียงร้องตกใจของหยางตงชิงดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของซูมู่ เขาจึงเดินไปทางที่หยางตงชิงอยู่