กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9
"อะไรนะ?" หยางตงชิงยังไม่เข้าใจความหมายในทันที
"ชื่อของฉัน"
หยางตงชิงชะงักไปเล็กน้อย
หนานมั่ว...
เขาลองพินิจชื่อของหญิงสาวอย่างละเอียด รู้สึกว่าเป็นชื่อที่ไพเราะมาก ทั้งยังแฝงความหมายเชิงกวีอยู่ด้วย เพียงแต่คนที่ไม่มีความรู้ด้านวรรณศิลป์อย่างเขา ไม่อาจอธิบายความหมายของชื่อได้อย่างที่หนานมั่วทำ
"เป็นชื่อที่ไพเราะมาก มีที่มาจากบทกวีหรือเปล่า?"
"ไพเราะหรือ?" หญิงสาวมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย "นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่าชื่อของฉันไพเราะ แขก... เพื่อน ๆ ต่างก็คิดว่าชื่อของฉันแปลกประหลาด เพราะอย่างนั้นพวกเขาจึงมักเรียกฉันว่ามั่วลี่"
"ไม่เห็นแปลกเลย ผมว่ามันเพราะมาก"
หนานมั่วยิ้มออกมา รอยยิ้มคราวนี้มีความระแวดระวังน้อยลงเล็กน้อย และเพิ่มความยินดีขึ้นมาอีกนิด