กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอโต๊ะนั้นกินเสร็จและจากไป เถียนเถาก็ประสานมือทั้งสองข้าง มองลู่เหยาด้วยสายตาออดอ้อน
“ไม่ได้ อย่าแม้แต่จะคิด”
ลู่เหยาอยากอยู่ที่โรงแรมเท่านั้น รอให้พรุ่งนี้เช้าแล้วพาเถียนเถานั่งรถไปสมทบกับพ่อแม่
“พี่! พี่ไม่เคยได้ยินหรือไง? เพชรคงอยู่ชั่วนิรันดร์ หยกมรกตก็สืบทอดไปตลอดกาล!”
“ไม่เคย”
“…” เถียนเถาพบว่าถ้าลู่เหยาดื้อขึ้นมา ก็ยากที่จะโน้มน้าวเช่นกัน
คนอื่นพอรู้ว่าเธอสามารถเรียกทรัพย์ได้ ปฏิกิริยาปกติก็เหมือนจ้าวต้าเป่า ต่อให้ต้องมัด ก็จะมัดเธอไปพนันหินให้ได้
ลู่เหยาหน้าตายผู้นี้ดีจริง เพื่อปกป้องเธอ จะสละอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แม้ความรู้สึกนี้จะอบอุ่นมาก แต่ในใจเถียนเถาก็ยังรู้สึกคันไม้คันมืออยู่ตลอด