กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถียนเถาสงสัยลู่เหยา จึงถูกลู่เหยาเคาะหัวอย่างไม่ปรานี
“ฉันจะไปให้ของกับคนแบบนั้นได้ยังไง?”
เด็กอย่างเถียนไหลตี้ที่เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้าย ไม่มีทางเข้าตาลู่เหยาได้เลย
ปกติเขามองข้ามเธออยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไปใส่ใจทำลูกน้ำให้เธอ
เถียนเถากำลังสงสัยว่าลูกน้ำของไหลตี้มาจากไหน
ก็ได้ยินพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของไหลตี้ในห้องทำงานตะโกนเสียงแหบพร่า:
“อย่าขว้าง! อย่าขว้าง!”
พูดช้าไป
ไหลตี้ขว้างลูกน้ำใส่ห่านใหญ่ไปแล้ว
เธอคิดว่าจะขว้างห่านให้หัวทื่อ แล้วพาพี่ชายปีนหน้าต่างหนีออกไป