กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พอเถอะ อย่าเถียงกันอีกเลย” ไป๋เฟิ่งเอ่ยขึ้น
พี่สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเอาเปรียบไป๋เฟิ่งมาตลอด ของอะไรก็ได้ดีกว่านางทั้งนั้น แต่ไป๋เฟิ่งก็ไม่สะทกสะท้าน
นางเลือกเอ่ยปากในจังหวะที่สำคัญที่สุด:
“เหรียญเงินพวกเจ้าได้มากกว่าข้า เครื่องประดับก็ไม่แบ่งให้ข้าสักชิ้น สองพี่สะใภ้ช่างคิดคำนวณได้ดีจริง ๆ”
พี่สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองต่างมีลูกคิดเล็ก ๆ ของตัวเอง ในใจก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว พอได้ยินไป๋เฟิ่งพูดเช่นนั้น สายตาที่ไม่กล้าสบก็กวาดไปมากันไปมา
ในยามคับขัน พี่สะใภ้ใหญ่คิดออกในทันที ชี้ไปที่ไหบนแท่นคัง
“เอานี่ให้เจ้าก็ได้ไง เจ้าอย่าดูว่ามันเก่าแตกนะ เผลอ ๆ เป็นของที่ฮ่องเต้สมัยโบราณเคยใช้ เจ้าอาจรวยมหาศาลเลยก็ได้”