กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กำเนิดจากรากเดียวกัน เหตุใดรีบเคี่ยวเข็ญกันนักหนา จิ๊กจิ๊กแล้วก็จิ๊กจิ๊ก ต้าป่าวมันไก่อ่อน!” เถียนเถาท่องได้คล้องจองเสียเหลือเกิน
มุมปากลู่เหยายกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางซุกซนของนางช่างเหมือนเสี่ยวเถาจื่อทุกกระเบียดนิ้ว น่ารักเป็นที่สุด
ต้าป่าวฟังไม่รู้เรื่องว่านางท่องอะไร แต่ประโยคที่ด่าว่าเขาเป็นไก่อ่อนนั้นเข้าใจดี
แล้วก็ร้องไห้โฮขึ้นมา
เสียงร้องไห้กึกก้องไปทั่วทุ่งหิมะ สะท้อนก้องอยู่บนผืนน้ำที่แข็งเป็นน้ำแข็ง
พอข้ามแม่น้ำมา อาการจุกเสียดท้องของเถียนเถาก็หายไป
ตั้งแต่ได้เกาะขาอันเป็นประกายทองของท่านผู้ยิ่งใหญ่ ชีวิตน้อย ๆ ในยุคแปดสิบของนางก็สบายจนไม่รู้จะสบายอย่างไรแล้ว