กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็ดีเหมือนกัน” หลิวฮุ่ยหลานถอนหายใจ “แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ปกติผู้ชายในบ้านเป็นคนตัดสินใจทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเราเรียกพ่อของลูกมาดีไหม…”
จ้าวเสี่ยวเสี่ยวโมโหจนกลอกตาอยู่ในใจ ทำไมความคิดให้ค่าลูกชาย ดูแคลนลูกสาวถึงแก้ไม่ได้เสียที บ้านหนึ่งจำเป็นต้องมีผู้ชายเป็นหัวหน้าด้วยหรือไง
“ไม่เรียกค่ะ” จ้าวเสี่ยวเสี่ยวพูดตรง ๆ “แม่ หลายปีมานี้บ้านเราฝืดเคืองขนาดนี้ ก็ไม่เห็นจ้าวเต๋อกังช่วยสักแดงเดียว แม่ยังไม่เข้าใจอีกหรือคะ ใจของผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ที่บ้านเราเลย ให้เขามายุ่งเรื่องแต่งงาน ก็มีแต่จะทำให้เขาได้กินข้าวเพิ่มอีกหลายมื้อ แล้วก็หาเรื่องวุ่นวายอีกหลายรอบ หนูว่าเรื่องนี้ไม่ต้องให้เขารู้ด้วยซ้ำค่ะ”