กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ป้า อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ ฉันจะลองดู” จ้าวเสี่ยวเสี่ยวปลอบอยู่สองสามคำ ก่อนถอดรองเท้าและวางกระเป๋าเป้ลง แล้วค่อย ๆ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะไปรบกวนอารมณ์ของซุนเข่อ
เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง ไม่ได้มองซุนเข่อ แต่กลับก้มตัวต่ำลงไปอีก จนสุดท้ายหมอบลงกับพื้นเหมือนซุนเข่อ
เธอเลียนแบบท่าทางของซุนเข่อ นอนหมอบอย่างเกียจคร้าน ไม่สนใจใครทั้งนั้น
ตอนแรกซุนเข่อก็ไม่มองเธอ เหออ้ายผิงที่แอบมองทุกอย่างอยู่ตรงประตูไม่รู้ว่าจ้าวเสี่ยวเสี่ยวกำลังทำอะไร แต่ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ จึงได้แต่เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ
เวลาผ่านไปราว 10 นาที ในที่สุดซุนเข่อก็หันมามองจ้าวเสี่ยวเสี่ยว แล้วอีกพักหนึ่งก็ค่อย ๆ คลานเข้ามาหาเธอ