กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ได้สิ เห็นช่วงนี้เธอวิ่งวุ่นจัดการโน่นนี่จนไม่รู้ว่าใครเห็นเข้าจะนึกว่าเธอเป็นหมอไปแล้วครึ่งตัว เอาล่ะ แม่ดื่มก็ได้”
หลิวฮุ่ยหลานไม่เชื่อว่ายานี้จะรักษาอาการไอได้จริง แต่จะทำเป็นมองไม่เห็นน้ำใจของจ้าวเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้ ระหว่างพูดจึงรับถ้วยใบเล็กมาแล้วดื่มรวดเดียวหมด อึกเดียว พอสัมผัสได้ถึงรสขมฝาดที่กลั้นไม่อยู่ คิ้วก็ขมวดแน่น
“โอ๊ย นี่มันรสอะไรกัน ทำไมเหม็นขนาดนี้”
หลิวฮุ่ยหลานอดโบกมือไปมาไม่ได้ สีหน้าเจ็บปวดพลางมองจ้าวเสี่ยวเสี่ยว แล้วพอพูดจบก็ทำท่าจะอาเจียน
“แม่ ห้ามคายนะ ห้ามเด็ดขาด หนูวางยาไว้ข้างนอกแล้ว ตอนเที่ยงวันกินข้าวเสร็จแม่ก็อย่าลืมดื่มด้วย”