กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 เสี่ยวหู่แผลงฤทธิ์
เธอไม่อยากเสียแรงแม้แต่น้อยไปกับคนสองคนนั้น เวลาและแรงกายทั้งหมดของเธอต้องทุ่มให้กู้เยี่ยน!
เฉิงเสวี่ยเจียวได้ยินแล้วก็ยืนอึ้ง เกือบประคองภาพลักษณ์ดอกชาคาอ่อนแอไว้ไม่อยู่
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าเธอจะหาเสียงตัวเองเจอ “พี่หว่านหว่าน ฉันรู้ว่าพี่แค่พูดเพราะโมโหชั่ววูบ...”
เธอยืนพูดจาดี ๆ อยู่อย่างนั้นห้าหกนาที แต่เหอหว่านหว่านก็ไม่พูดรับสักคำ จึงได้แต่หาทางลงให้ตัวเอง
“พี่หว่านหว่าน ฉันรู้ว่าตอนนี้พี่ยังโกรธอยู่ ไว้พี่หายโกรธแล้วฉันค่อยมาใหม่...” พูดจบก็เดินจากไปอย่างหมดสภาพ
จบแค่นี้เองเหรอ?
ฉู่เถียนวางเมล็ดแตงลงอย่างยังไม่จุใจ หยิบสับปะรดกระป๋องมาแบ่งกับฉู่หานกินเพื่อช่วยย่อย