กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 วางกับดักได้ทุกที่ทุกเวลา
คนจากหน่วยปลอกแขนแดงสองคนออกมาอย่างรวดเร็ว น้าหวังฝืนยิ้มส่งพวกเขาออกจากบ้าน
ฉู่หานเห็นเช่นนั้นก็ขยับไปยืนบังฉู่เถียนไว้ข้างหลังอย่างแนบเนียน
ฉู่เถียนมองไหล่ผอมบางของเขาแล้วรู้สึกปลื้มใจมาก
แต่เธอก็ดึงเขาออกมา แล้วส่ายหน้าเบา ๆ จนแทบมองไม่เห็น
รับมือกับคนพวกนี้ ไม่ใช่เวลาที่จะใช้กำลังปะทะกัน พวกเขาไม่เหมือนคนจากหมู่บ้านตระกูลเถียน
“ใครอยู่ห้องนี้? ทำไมล็อกไว้? เปิด!” หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“สหาย นี่เป็นห้องที่ฉันกับน้องชายอยู่ เดี๋ยวฉันเปิดให้” ฉู่เถียนได้ยินแล้วรีบเดินไปเปิดแม่กุญแจ
เธอยังผายมือเชิญอย่างสุภาพ เปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไป