กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ไล่ตามมาทันแล้ว
พวกมันพากันยื่นคอเข้าไปดุนรางอาหาร ฉู่เถียนมือไวตาไว เก็บหมูอ้วนพีหลายตัวเข้าไปในมิติ
“เล่ เล่ เล่…” เธอเลียนเสียงร้องเรียกหมูที่ไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหน
พอเก็บหมูไปได้ราวสิบกว่าตัว ฉู่เถียนก็เปิดประตูรั้วทันที
เธอมองหมูตัวเล็กใหญ่ด้วยรอยยิ้ม พวกมันวิ่งออกไปอย่างไร้จุดหมาย วนป่วนไปทั่วทั้งภูเขา
จากนั้นเธอก็หันกลับไปหาที่ซ่อนของฉู่หาน แล้วรอจังหวะ
สมาชิกคอมมูนหมู่บ้านตระกูลเถียนเห็นสัตว์วิ่งพรวดลงมาจากภูเขาก็ตกใจ
เพราะฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเขาจึงคิดว่าเป็นหมูป่า
รีบร้องตะโกนแล้ววิ่งลงเขา ต่อให้รองเท้าหลุดก็ไม่มีเวลาหันไปเก็บ
ปากยังตะโกนไม่หยุด