ตอนที่ 67 นึกออกแล้ว

ตอนที่ 67 นึกออกแล้ว

โจวเอ้อร์หลางสังหารจนตาคลั่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าซานดึงตัวเขากลับมา เขาคงวิ่งตามกองทัพศัตรูไปแล้ว

แต่พอกลับมาถึงค่ายทหาร โจวเอ้อร์หลางก็อาเจียนออกมาอย่างหนัก แม้แต่อาหารเนื้อที่เพิ่มให้ตอนเย็นก็กินไม่ลง โจวซานหลางจึงเก็บไว้ให้เขา

“ข้าคิดถึงท่านแม่ คิดถึงพี่ใหญ่ คิดถึงน้องสาวสี่ คิดถึงเหล่าอู่ เหล่าลิ่วกับเสี่ยวชี”

โจวเอ้อร์หลางนอนคว่ำบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง โจวซานหลางนั่งอยู่ข้าง ๆ ตบหลังให้โจวเอ้อร์หลาง

เขาก็คิดถึงท่านแม่กับพวกพี่ชายเช่นกัน สมรภูมิช่างโหดร้ายเกินไป โชคดีที่ท่านแม่ให้เขามากับพี่สอง

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวซานหลางอุ่นอาหารให้โจวเอ้อร์หลาง โจวเอ้อร์หลางที่หิวสุด ๆ ก็กินคำโต ๆ ลงไป

“เนื้อนี้ช่างอร่อยเสียจริง”