เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 350 วันประสูติเทพ (3)
ลำดับถัดไปคือราชันมงกุฎสิบเอ็ด “อู๋เช่อ” ซึ่งก็คือปีเตอร์รอฟนั่นเอง
ปีเตอร์รอฟยืดแผ่นหลังตรง ในมือถือไวโอลินที่ปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุหลอมสร้างขึ้นจากผลึกเจิดจรัสแล้วเดินขึ้นสู่เวที
ยามที่คันชักของราชันมงกุฎสิบเอ็ดจรดลง แสงไฟทั่วทั้งหอแสดงดนตรีพลันหม่นแสงลงหนึ่งระดับตามไปด้วย
ปีเตอร์รอฟยืนอยู่ตรงกึ่งกลางเวที ไวโอลินที่หลอมจากผลึกเจิดจรัสตัวนั้นราวกับมีชีวิตอยู่ในมือเขา ตัวเรือนไหลเวียนไปด้วยลวดลายแสงสีฟ้าน้ำแข็ง ทุกครั้งที่คันชักเสียดสีกับสายล้วนสาดประกายละอองดาวระยิบระยับ
สิ่งที่เขาบรรเลงคือบทเพลงโบราณที่มีชื่อว่า “เสียงแรกเริ่ม”
เสียงเพลงใสกระจ่างดั่งสายธาร ย่านเสียงสูงสว่างไสวราวกับแสงออโรร่าแถบขั้วโลกที่แผ่สยายอยู่บนโดมเวหา
ปีเตอร์รอฟทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด เขาหลับตาลง ร่างกายโยกไหวแผ่วเบา คันชักกระโดด เลื่อนไถล และวนเวียนอยู่บนสาย ทุกโน้ตเสียงล้วนผ่านการเคี่ยวกรำมานับพันครั้ง แม่นยำถึงระดับมิลลิเมตร
สวี่ตูเอนตัวพิงเก้าอี้มีที่วางแขน นิ้วมือเคาะเป็นจังหวะไปบนที่วางแขนอย่างไม่รู้ตัว
จ้าวยวนยังคงนั่งเงียบอยู่ด้านข้าง แม้กระทั่งช่วงจังหวะการหายใจก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง