ตอนที่ 44 ความสงบชั่วครู่

ตอนที่ 44 ความสงบชั่วครู่

“บทเรียนวันนี้พอแค่นี้ กลับไปฝึกซ้อมให้มาก อย่างน้อยวันละสามชั่วโมง ช่วงที่ฉันอยู่ที่สถานีปฏิบัติการจะมาสอนให้นายทุกวัน”

สวี่ตูที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลับคืนสู่ความสง่างามตามเดิม มือถือไม้เรียวเคาะฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะเนิบช้า

ไม่มีเค้าความฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดเหมือนตอนสอนหนังสือเมื่อครู่แม้แต่น้อย

ซูจวินที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ราวกับถูกฟ้าผ่า เขาไม่กล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงก้มหน้าตอบรับ

จากนั้นก็เดินคอตกออกจากห้องพิณไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เมื่อครู่สวี่ตูได้ลิ้มลองความรู้สึกของการเป็นอาจารย์ ต้องยอมรับเลยว่าสะใจจริง ๆ กระทั่งความไม่สบายบนร่างกายยังรู้สึกทุเลาลงไปหลายส่วน