กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 ฉันเป็นเด็กที่ถูกทิ้ง
ภายในห้องเงียบสงัดลงชั่วขณะ
ด้านนอกมีเสียงไก่ขันแว่วมา
อิงอวี่ชวนยังคงตกตะลึง จนถึงตอนนี้ก็ยังดึงสติกลับมาจากคำพูดของเธอไม่ได้
เธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลลู่หรือ?
เป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยงงั้นหรือ?
“ดูคุณสิ ตกใจจนเป็นแบบนี้ไปได้”
ลู่หลัวจือยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องตกใจจนเอ๋อไปเลย”
เรื่องแบบนี้มันจินตนาการไม่ถึงเลยสักนิด ใครบ้างที่พอได้ยินความจริงข้อนี้กะทันหันแล้วจะไม่ตกใจ?
ลู่หลัวจือดึงเขากลับเข้ามาในห้องของตัวเองแล้วปิดประตู