กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 ช่องว่างระหว่างวัย 7 ปี มันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?
ลู่หลัวจือตื่นขึ้นตอนบ่ายสามโมงกว่าหรือสี่โมงกว่า
พอลืมตาขึ้น เธอก็สบตากับอิงอวี่ชวนที่อยู่ข้างเตียงโดยไม่คาดคิด
“ฉัน ฉันใกล้จะตายแล้วหรือไง คุณถึงได้จ้องฉันแบบนี้?”
เขาไม่ชอบใจที่ได้ยินเธอพูดคำอัปมงคลแบบนี้ ใบหน้าหล่อเหลาจึงเคร่งขรึม
“อย่าเพิ่งเปิดปากพูดคำว่าตายเลย มีผมอยู่ เธอไม่เป็นอะไรหรอก”
เขากล่าวด้วยเสียงเรียบหนัก
ลู่หลัวจือลืมตากลมโตที่ว่างเปล่าและเหม่อลอย
“……แต่ทำไมฉันถึงได้ทรมานขนาดนี้นะ ขาของฉัน มือของฉัน คุณถือโอกาสตอนฉันป่วยจะเอาชีวิตฉัน แล้วแอบซ้อมฉันยกใหญ่เพื่อระบายอารมณ์ใช่ไหม…”
“ฮือ… คุณน่ากลัวจัง ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้…”