กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 เธอเป็นภรรยาผม ไม่ใช่คนไม่สำคัญอะไรทั้งนั้น
ทั้งที่ระยะทางกลับห้องสั้นเพียงนิดเดียว แต่เธอกลับเดินราวกับว่ามันยาวไกลจนไม่มีที่สิ้นสุดอย่างนั้น
“ซี้ด……”
ความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากหัวเข่าทำให้ลู่หลัวจือสูดลมหายใจเข้าลึกจนตัวงอ ซึ่งทำให้เธอต้องหยุดฝีเท้าที่กำลังขยับเขยื้อน สีหน้าซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว
เจ็บเหลือเกิน
อยากจะใช้สองมือยันหน้าขาไว้ แต่กลับเผลอไปกระทบเข้ากับแผลที่มือทั้งสองข้างซึ่งบาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน
ลู่หลัวจือเจ็บจนไม่มีความคิดอะไรเหลืออยู่แล้ว