เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 102 ผมไม่ขายฝัน ผมขายแค่ตั๋วขึ้นเรือโนอาห์
หกโมงครึ่งยามเช้า
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนเริ่มสั่น ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด ความถี่ของมันรวดเร็วราวกับกำลังบรรเลงดนตรีจังหวะเร้าใจ
กู้ส่านลืมตาขึ้น ในดวงตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงกระจายอยู่เต็มไปหมด
เขายื่นมือไปกดโทรศัพท์ แสงจากหน้าจอในห้องตู้คอนเทนเนอร์ที่มืดสลัวดูแยงตาอยู่บ้าง แถบแจ้งเตือนเต็มไปด้วยไอคอนสีแดง ทั้งวีแชท เวยป๋อ โต่วอิน แอปโซเชียลทุกตัวกำลังเด้งหน้าต่างแจ้งเตือนอย่างบ้าคลั่ง
【เกิดเรื่องแล้วเหรอ?】
【ไม่ ถ้าเป็นข่าวลบ เจสันหรือซูเสี่ยวเสี่ยวคงโทรมาหาแล้ว】
กู้ส่านลุกขึ้นนั่ง พิงหลังกับผนังเหล็กที่เย็นเฉียบ นิ้วเลื่อนหน้าจอ
บนหน้าจอล็อก มีการแจ้งเตือนจากบัญชีทางการของ “หนังสือพิมพ์เยาวชนจีน” ที่เขาติดตามพิเศษค้างอยู่ด้านบนสุด