เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 70 สัมภาษณ์? ไม่ นี่คือการเข้าควบคุมสนามรบ!
ท่าเรือปินไห่ ท่าเทียบเรือหมายเลขเจ็ด
เวลาเจ็ดนาฬิกาห้าสิบนาที
จ้าวหย่งมาถึงก่อนเวลานัดหมายสิบนาที
เขาไม่ได้เดินตรงไปยังวัตถุขนาดมหึมาที่ชื่อว่า “เรือแสงอรุณ” แต่เลือกที่จะยืนอยู่บริเวณขอบท่าเรือห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร แจ็กเก็ตสีเข้มที่รีดจนเรียบกริบทำให้เขาดูแตกต่างจากคนงานท่าเรือที่สวมชุดทำงานอยู่รอบข้าง
ร่างกายของเขายืนตรงแน่ว สองมือไพล่หลัง ทั้งร่างดูราวกับรูปปั้นที่ถูกหล่อขึ้น ณ จุดนั้น
สายลมทะเลพัดชายเสื้อของเขา แต่ไม่อาจทำให้เขาขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวเรืออันโอ่อ่าของเรือแสงอรุณนานนัก แต่กลับกวาดมองไปทั่วตัวเรือด้วยความละเอียดแม่นยำราวกับกำลังผ่าตัด ไล่ตั้งแต่แนวระดับน้ำ ตรวจสอบมุมรับแรงของเชือกผูกเรือแต่ละเส้น ไปจนถึงการสังเกตเห็นรอยร้าวทั้งเก่าและใหม่บนพื้นท่าเรือ
เขาหยิบเครื่องวัดระยะด้วยเลเซอร์ขนาดเท่าฝ่ามือออกจากกระเป๋า ทำการวัดจุดสำคัญของกราบเรืออย่างรวดเร็ว และจดบันทึกชุดข้อมูลลงในสมุดโน้ตปกแข็ง