กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ๊า! อ๊า! แม่ เจ็บ ฉันผิดไปแล้ว อ๊า~~~”
ซ่งเหยาถือไม้ปัดฝุ่นขนไก่ด้วยมือหนึ่ง ฟาดไปที่หลังของไอ้ลูกชายตัวแสบแล้วฟาดอีก ส่วนมืออีกข้างก็กำแขนลูกชายไว้แน่น
สิ่งที่เน้นคือเธอหนีไม่พ้น ต้องยอมโดนตีแต่โดยดี
ลู่เหยียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ตักโจ๊กพลางดูละคร เช้าขนาดนี้ช่างคึกคักจริง ๆ!
“แม่ มากินข้าวเช้าเถอะ ไม่อย่างนั้นสักเดี๋ยวก็เย็นหมดแล้ว!”
พอเสียงอ่อนหวานของลู่เหยียนดังขึ้น ซ่งเหยาก็โยนไม้ปัดฝุ่นขนไก่ในมือลงบนโต๊ะน้ำชาข้าง ๆ ทันที แล้วหันมานั่งลงข้างโต๊ะอาหาร
“เล่ามาสิ ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งเหยาหยิบชามโจ๊กขึ้นมา พลางพูดเสียงเย็นชา โดยไม่แม้แต่จะมองลูกชายสักนิด