เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มองอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง” ลู่เหยียนถูกเขามองจนเริ่มขนลุก จึงตอกกลับไปตรง ๆ
“หึ ๆ ๆ ฉันก็นึกว่ายายเก็บขยะชื่อดังจะเป็นไก่เหล็กขนไม่ร่วงเหนียวหนี้ดึงเข้าไม่ยอมปล่อยเสียอีก!” ลู่ชงเองก็เอ่ยอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน
“ฮึ ดูถูกกันเกินไปแล้ว ความตระหนักรู้แค่นี้ฉันยังมีอยู่ย่ะ”
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ตอนที่ทั้งสองออกจากตึกหลังเล็กก็จงใจปิดประตูเสียงดังลั่น พวกเขาเชื่อมั่นว่าด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังของคนที่เปรียบเสมือนทหารมาหลายปีอย่างผู้บัญชาการเลี่ยว จะต้องตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน
จากนั้นทั้งสองก็แอบย่องกลับมายังตระกูลลู่ ในที่สุดก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจเสียที
ด้านบ้านตระกูลเลี่ยวก็เป็นไปตามที่ทั้งสองคาดไว้จริง ๆ ทันทีที่เสียงปิดประตูดังขึ้น ผู้บัญชาการเลี่ยวก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาแล้ว