กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ลี่เจียงยังไม่หายตกใจ มองออกไปนอกหน้าต่าง “เหยียนเหยียน เธอขึ้นมาอย่างไร”
อันตรายเกินไปแล้ว อาคารที่พวกเขาอยู่นี้ภายนอกเรียบง่ายมาก นอกหน้าต่างแทบไม่มีที่ให้ปีนป่ายเลย ลูกสาวของเขาขึ้นมาอย่างไรกันแน่
“แฮะ ๆ พ่อ ไม่ต้องสนใจก่อนว่าฉันขึ้นมาอย่างไร ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกพ่อ”
ลู่เหยียนไม่ให้โอกาสพ่อซักถาม จึงเล่าเรื่องที่ป๋ออวิ๋นถิงถูกโจมตีในเขตทหารมณฑลเหลียวให้ฟังคร่าว ๆ
ทันใดนั้นภายในห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
“เธอเดาอะไรออกแล้วใช่ไหม”
ลู่ลี่เจียงมองดวงตาสุกสกาวของลูกสาว ไม่เห็นมีความร้อนรนใด ๆ เลย ในใจจึงเกิดข้อสันนิษฐานนี้ขึ้น