กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดี ๆ ๆ เอาเลย เอาเลย เด็กน้อยเข้ามาให้ท่านโหวกอดหน่อย” ผู้เฒ่าโหวมองเสี่ยวเทาอย่างยิ้ม ๆ รอยย่นบนใบหน้าลึกขึ้นไม่น้อย
ขณะที่ฉีฮุยเข้ามาในห้องทำงาน เขาก็วางเสี่ยวเทาลงบนพื้นแล้ว ตอนนี้พอเสี่ยวเทาพูดจบก็มองไปที่แม่ของตัวเอง
ราวกับกำลังถามว่า ฉันจะเดินไปดีไหม หรือว่า······เดินไปดี
ลู่เหยียนพยักหน้าให้ลูกชาย “ไปเถอะ”
เสี่ยวเทาเดินทีละก้าวเข้าไปหาผู้เฒ่าโหว ตอนนี้เสี่ยวเทาสวมหมวกเหลยเฟิงขนาดเล็กอยู่บนหัว สวมเสื้อคลุมบุฝ้ายสีเขียวทหาร เดินไปมาก็เซไปเซมา มองยังไงก็น่ารัก
“ผู้เฒ่าโหว ฉันไม่ทราบว่าสำนักของเราได้รับข่าวหรือยัง ก่อนหน้านี้······”