กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แม่ครับ นี่รถของบ้านเราเหรอครับ”
ลู่เหยียนวางเสี่ยวเทาลงบนพื้น เสี่ยวเทามองรถจักรยานยนต์พ่วงข้างทหารแล้วลูบตรงนั้นทีตรงนี้ที ก่อนจะถามด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ใช่แล้ว เป็นไงล่ะ วันหลังถ้าแม่มีเวลาจะพาเสี่ยวเทาของเราออกไปขับรถเล่นนะ”
“ดีจังเลยครับแม่ รถคันนี้ถอดชิ้นส่วนได้ไหมครับ”
ลู่เหยียนปฏิเสธความคิดของลูกชายโดยสัญชาตญาณ พลางบ่นในใจว่า โชคดีที่ตอนนี้ลูกชายแรงน้อยเลยถอดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคาดว่าเผลอแป๊บเดียวคงเหลือแต่ชิ้นส่วนเต็มพื้นแน่
แม้เสี่ยวเทาจะถูกแม่ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจเลย กลับเล่าเรื่องที่น้าหลิวสอนเขาอ่านตัวอักษรหลายตัวเมื่อคืนวานอย่างตื่นเต้น