กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่แม่ลูกสองคนก้าวพ้นประตูใหญ่ ก็เห็นป๋ออวิ๋นถิงยืนตัวตรงในชุดเรียบกริบอยู่หน้าประตู มองพวกเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“พ่อ!”
มือน้อย ๆ อ่อนนุ่มของเสี่ยวเทาเหมือนปลาไหลลื่น ๆ พอเห็นป๋ออวิ๋นถิงก็หลุดจากมือลู่เหยียน วิ่งหอบเล็ก ๆ มาหาป๋ออวิ๋นถิง
ป๋ออวิ๋นถิงคว้ามือใหญ่รวบเสี่ยวเทาเข้าสู่อ้อมแขน
“เสร็จธุระแล้วหรือ?” ลู่เหยียนเดินมาหาพ่อลูกสองคนแล้วถามอย่างอ่อนโยน
“อือ ไปกันเถอะ กลับบ้านเรา” ป๋ออวิ๋นถิงอุ้มลูกชายด้วยมือหนึ่ง จูงเมียอีกมือหนึ่ง เดินต้านแสงโพล้เพล้ไปทางเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ไม่เหลือความเข้มงวดแบบตอนอยู่ในค่ายทหารเลย